سخن دربارهء داراى بزرگ و پسرش ، داراى كوچك و چگونگى از ميان رفتن او با ظهور ذو القرنين دارا ، پسر بهمن بن اسفنديار ملقب به چهرآزاد بود كه به معنى جوانمرد است . او پس از اين كه به پادشاهى رسيد ، در بابل فرود آمد . در كار كشور دارى نظم را به كار مىبرد و بر پادشاهان اطراف كشور خويش چيره بود چنان كه همه به دو خراج مىپرداختند . دارا در فارس شهرى ساخت و آن را دارا بگرد نام نهاد . همچنين اسبان چاپارى را از نواحى مختلف آورد و پرورد و مورد استفاده قرار داد . به پسر خود ، دارا ، مىباليد و چون بسيار دوستش داشت ، او را نيز همانند خود ، دارا ناميد و وليعهد و جانشين خود ساخت . مدت پادشاهى داراى بزرگ بيست و دو سال بود .